ઢળવા જોઇએ

એક જણ, હા, એક જણ તો વાત કરવા જોઇએ;
સૂર્યને પણ પહાડ પાછળ સાંજે ઢળવા જોઇએ.

આ કળીઓને તો જૂઓ ધ્યાન દઈને, બાગમાં;
છોકરીની જેમ અમસ્તા જ સજવા જોઇએ.

કોઈ મોકળું રહ્યું નથી મેદાન, તારા શહેરમાં;
જ્યાં જગ્યા દેખાય ખુલ્લી, ભીંત ચણવા જોઇએ.

તેલ ઇચ્છાઓનું માનો, જળની ઘટનાઓ ગણો;
ધારે છે એ, એમના મન તોય ભળવાં જોઇએ.

શ્વાસની પરવા ન કરતાં આંખ મીંચી લઉં છું હું;
ડૂબકી મારો જો તળિયે, મોતી મળવાં જોઇએ.

રૂમમાંથી બહાર નીકળું, ટોળું શોધી લઉં કોઈ;
આ ગઝલ માટે તો કિસ્સા કોઈ બનવા જોઇએ.

વારે વારે આ પડી જવું

યાદ આવે છે જે કિસ્સો, એ તો પળભર હોય છે;
જિંદગીભર થાય એની એવી કળતર હોય છે.

બાળને માંબાપ આપે, એ જ ઘડતર હોય છે;
બાકી આ ભણવાનું આજનું ખાક ભણતર હોય છે?

આવે રડું તો જાઉં ડૂબી, આજ સમંદર મહીં;
ભીતરે જે તરફડે એ પ્રાણી જળચર હોય છે.

રાતદિન વૈતરું કરીને રોકડા ભેગા કર્યા;
આખું ખર્ચી નાખ્યું જીવન, એનું વળતર હોય છે.

મહેલ બનતો જાય ઊંચો, મારા સપનાનો પછી;
વારે વારે આ પડી જવું, એ જ ચણતર હોય છે!

આવા દર્દો બસ મળી રહે, તો નથી વાંધો મને;
જ્યારે લખું આવી ગઝલ તો, ઘરમાં અવસર હોય છે!

સદીઓથી ચાલી આવતો કવિતાનો આ પ્રકાર ‘ગઝલ’ હવે ફક્ત પ્રેમ અને શૃંગારની વાતો નથી કરતો. સાંપ્રત સમાજની મુશ્કેલીઓ અને તેના આમ આદમીની વાતો પણ હવે કરે છે. આ ગઝલના છ શેરમાંથી બેમાં આમ વાત કરીને સંતોષ માન્યો છે.