તો શું કરું

કોઈ જો માંગે દિલ, તો શું કરું, આપું ને?
માંગે છે થોડું એ, આપી દઉં આખું ને?

કોણ રોકી શકે, આ સમયને, છતાં;
જ્યારે મળું એને હું, શું કરે, જાદૂ ને?

જિંદગી જીવતા શીખવાડી છે તેં,
માંગ બદલામાં કશું, અંગુઠો કાપુ ને?

આજ હું મંદિરે તો ગયો’તો, છતાં;
માગ્યું નહિ મેં કશું, બોલે તો માંગુ ને?

આયનાને મેં તો આજ કહી દીધું કે;
જે વિચારે તું, એવો જ હું લાગું ને?

શબ્દએ કીધું કે, કેદ ના કર મને;
કાગળોમાં નહિ, બ્લોગમાં છાપુ ને?

હું

કોઈના હારમાં શોધું છું, શૂળ હું;
ઝાડની ડાળમાં શોધું છું, મૂળ હું.
જિંદગી હોય છે, એક હાથી સમી;
સ્નાન લઈને જ, ઉડાડું છું ધૂળ હું!

છાતીમાં ચિત્ર

આંખ ખુલતાં બધાં મિત્ર પણ નીકળે,
કોઇનું છાતીમાં ચિત્ર પણ નીકળે!


બાગમાં ફૂલ ને ઓસ ફક્ત ન મળે;
કંટકો જેવું ત્યાં વિચિત્ર પણ નીકળે.


કેદમાં દીલને નિત્ય રહેવું પડે;
તેથી આંખો સમાં છિદ્ર પણ નીકળે.


જોઇને ચાલજો તેમની આ ગલી;
કોઇ અટવાય, કો’ શીઘ્ર પણ નીકળે.


કોનો આધાર છે,  એ જ આધારને;
હોય નાસ્તિક એ, વિપ્ર પણ નીકળે.


ઓળખે નહિ મને, કોઇ મહેફિલ મહીં;
ને તમારું જ ત્યાં જીક્ર પણ નીકળે!


વિપ્રઃબ્રાહ્મણ, ઋષિ, મુનિ.

હનુમાનજીને યાદ કરતાં પ્રથમ શેર રચાઇ ગયો, અને પછીની story ઉપર લખ્યા મુજબની છે.
મોટે ભાગે એવું નથી બનતું કે ત્રીજી વ્યક્તીની વાત નીકળે ને બે માણસો ભેગા થાય વાતો કરવા!
આમ જોવા જઈએ તો બધા જ એકબીજાને જાણે છે! જાણે કે ભગવાને રચેલું facebook.com

જાણતા જાણતા

ક્યાં હું પહોંચી ગયો ચાલતા ચાલતા?
થઇ ગયો દૂર હું આવતા આવતા!

જિંદગીના બધા પાઠ શીખી ગયો;
યાદ ના આવે કઈં જાણતા જાણતા!

આંખ ગઈ પીગળી, એક પળમાં જૂઓ;
આંખ લઈ લે વખત જામતા જામતા.

વિશ્વ મારું છે આ, આ જ છે જિંદગી;
એમ થયું બારીમાં દેખતાં દેખતાં.

થઈ ગયો એટલે ખુદને ધુત્કારતો;
દીલનું કહ્યું બધું માનતા માનતા.

થાક લાગ્યો નથી જિંદગીથી છતાં;
આંખ મીંચાશે બસ જાગતા જાગતા!